gedicht met motto

 

 

aangezien ik denk dat de realiteit in geen enkel opzicht reëel is

hoe zou ik dan kunnen geloven dat dromen dromen zijn*

 

*(Saigyo, rondreizende dichter en monnik, Japan, 12de eeuw)

 

 

je staat aan de rand. het is donker maar heel stil. je

wacht, laat het uitzicht een beetje rekken. wat je bij je draagt is

niet te zien. de vage donkere vlek in je armen zou van alles

kunnen zijn : een gewonde haas, ’n verlept boektje wilde

bloemen, hooi. je staat er alleen, kijkt ongedwongen naar

struikenduisternis, links en rechts een rij boomstronken. hout-

gesneden verwoesting met open gelaten plekken, vijf vinger-

breed. wat daarachter ligt is nog beeldloos en wordt zo vrij voor

het volgende uitzicht. vermoedelijk vader- moedergezicht. alsof

je echt naar hun verlangt, willen ze duidelijker het donkere

landje in komen vorm krijgen. je hoort ze nu of was dat een

windvlaag, maar ze verworden tot wemelende bloesems

– scherp getekend – in de leegte alom, alsof er echt een opleven

is : zoals herten en hinden genieten van een park zonder

mensen, gras groeit alsof woorden nooit zijn gesproken ‒

​

                                                                                                          (Volkskrant, november 2025)